OBC till now, 2017

Geboren in ’67, ben ik op mijn veertiende in navolging van mijn zus(je) Pascale, in Oss begonnen met Basketball. We schrijven dus 1981 (wauw, dit laat me ook niet jonger voelen..). In die tijd floreerde basketball nog buiten, en met name bij de MTS waar ik in de zomer een paar keer ging kijken naar het sociale buitenbasketball wat er toen dagelijks in de vakantie gespeeld werd. Een kleine anecdote uit die tijd is dat ik toen er even niet gespeeld werd, het veld opliep en een bal oppakte en met een slingerworp enkele keren probeerde van afstand te scoren. Ad van El, reageerde daarop dat ik daar niets te zoeken had waarop mijn zusje het voor mij opnam en ik het toch nog een paar keer mocht proberen. Dezelfde Ad, waar ik in een paar jaar later mee zou samen spelen in de junioren en om de ‘loop’ nog interessanter te maken, ook de vader van de 2 meter en 8 centimeters tellende Nick die ik een anderhalf jaar geleden in Oss testte en nu via CBA Amsterdam, College basketball gaat spelen voor Caldwell University!

Na deze zomer startte mijn basketball carrière bij de Osse Basketball Club als lid van het aspirantenteam. We kochten een tenue, waarna mijn moeder het logo/embleem van OBC erop naaide. Ik ben nooit een groot verzamelaar geweest, maar volgens mij heb ik dit oranje shirt met nummer 86 nog wel in mijn tas met speelshirts die mijn tijd als basketballer voor mij tekenen.
Dit team had drie spelers die er al wat van konden, in mijn ogen toen supergoede spelers, en voor de rest allemaal beginners. We werden getraind door Michel, een speler van Junioren 3 meen ik, en ook wel door een kleine coach die uit België kwam. Van dit eerste seizoen weet ik eigenlijk alleen te herinneren dat ik 1 keer thuis ben gekomen en heel enthousiast tegen mijn ouders heb verteld dat ik een keer gescoord, of bijna gescoord had. Dit als voornaamste wapenfeit terwijl ik toen al bijna dagelijks op het pleintje naast de Sporthal Zuid, waar OBC toentertijd de wedstrijden afwerkte, met een voetbal aan het rommelen was onder de basket. Hetzelfde pleintje waaraan Hassan Ulu en William Heesbeen woonden waar ik later mee speelde en daar heb leren kennen.
Aan het einde van dit seizoen twijfelde ik enorm aan het doorgaan met basketball, en het was door een toernooi dat we speelden als afsluiting en waar Michel meespeelde en mij een paar ballen onder het bord gaf die ik er lekker in kon rommelen met twee handen, dat ik toch ben doorgegaan.
Ik werd in Kadetten 2 geplaatst en mijn trainer werd Jos Mulders. Deze werkte elke training hard aan de fundamentals van schieten, dribbelen en passen, die ik dagelijks ging toepassen en de stap durfde te maken naar het ‘elitepleintje’ van de MTS. Daar heb ik in de jaren erna immens veel uren doorgebracht, vaak met spelers als Peter vd Leuv, Patrick van Vugt, Rick de Jong, Ralph van Geuns etc, maar ook vele uren alleen. Oefenen, oefenen en oefenen door weer en wind.
Daar stond ik ook zomaar op een dag met Marja van Helvoort, zus van Harrie, een balletje te gooien. Het was in haar Amerikaanse UCLA tijd, en ik keek niet alleen daarom tegen haar op maar ook omdat zij op de iets te lage basket zomaar een dunkje kon maken (en ik toen nog net niet).
Hoe bepaalde opmerkingen je motivatie kunnen voeden: Herman Visser die in dat jaar in Kadetten 1 speelde en op ons veel indruk maakte omdat hij als kleine speler bij elke layup heel hard tegen het bord sloeg en op sokken kon dunken, zij me een keer bij de MTS dat ik best wel goede technieken had, maar niet snel genoeg was om in Kadetten 1 te spelen en maar de vraag of ik dat nog wel zou halen. Het jaar daarna werd ons hele team Kadetten 1, wederom onder leiding van Jos, en het jaar daarna speelde ik in Junioren 1 met Herman, of beter gezegd voor Herman. In dat team zat ook Theo Thissen die al met Heren 1 mocht meedoen wat heel stoer was omdat we allemaal naar de wedstrijden van de Heren gingen kijken. In mijn driejarige juniorentijd heb ik zelf ook gaandeweg mogen aansluiten bij dat team met de broers Vrolijk, Jos vd Camp, Jos Mulders, Nikki vd Coevering , Pascal Vinken etc., tegelijk met Andre Botermans.

Mooie uitspraak van Willem Vrolijk toen hij voor zijn broer Harm opkwam in een wedstrijd tegen een paar grote kerels en ik hem daarover sprak achteraf zei hij: Wierd, al worden ze 3 meter, ik ga niet opzij.
Zelf speelde ik in die tijd oa met Harold Putters, Mustafa Dogar, Rick de Jong, Ed Vermeulen, Patrick van Vugt, en wisten we ons laatste Junioren jaar kampioen van Zuid te worden en mochten we naar het NK voor Junioren. OBC regelde een bus en gesteund door de vele supporters zijn we daar toch mooi derde van Nederland geworden.
Basketball speelde inmiddels een grote rol in mijn leven. Naast het zelf beoefenen, bracht Pieter Kodde me in aanraking met training geven en coachen toen ik 18, 19 was. Kort daarna heb ik mijn Trainers diploma’s gehaald en heb vanaf toen elk seizoen minimaal 1 team begeleid als Trainer/Coach.
Omdat mijn HEAO schoolavontuur geen succes werd, moest ik in Militaire Dienst (dienstplicht). Uiteindelijk heeft me dat mooie basketballervaringen opgeleverd omdat ik geselecteerd werd voor het Nederlands Militaire Team (zie ook de foto genomen in Sacramento, inclusief Michael Jordan zweetband).


Inmiddels was ik overgestapt van OBC naar BC Eindhoven, de opleidingsvergoeding leverde OBC een elektronisch scorebord op. Daar heb ik twee jaar Promotiedivisie gespeeld waarna we zijn gepromoveerd naar de Eredivisie. Na drie jaar Eredivisie in de onderste regionen, ging de stekker eruit en ben ik gaan spelen in Amsterdam voor Graydon Canadians (met de Canadadese dollars shirts). Daar heb ik bij de sponsor gewerkt als bedrijfskredietanalist, mooie benaming voor het verzamelen van basale financiële informatie.
Van Amsterdam maakte ik de overstap naar Den Bosch. Daar heb ik 6 jaar gespeeld, ben ik twee keer Nederlands Kampioen geworden (1996 en 1997), enkele jaren Europees gespeeld, en ben ik in het Nederlands Team terechtgekomen.

 

Deze jaren was ik gedeeltelijk prof en semiprof, met zeker een semi salaris in de kleine sport die basketball in Nederland inneemt. Wel ben ik toen een studie Fysiotherapie gestart, die ik vervolgde ook toen ik overstapte van Den Bosch naar Werkendam (waar we ook de finale voor de landstitel mee behaalden maar het onderspit moesten delven tegen het door Ton Boot gecoachte Amsterdam), en mijn laatste van 12 jaar eredivisie in Breda, waar er door de paraplu naam van NAC grote plannen waren voor basketball. Inmiddels was ik vader geworden van mijn dochter Wieke (1999) en mijn zoon Ward (2001), en moest ik keuzes maken waar het afronden van mijn opleiding niet in paste. Dus toen ik na mijn actieve speel carrière startte met mijn PABO, inmiddels dus mijn derde HBO opleiding, zat er een monkey on my shoulder die er met het behalen van mijn diploma eindelijk afging in 2006.

In deze tijd werd ikzelf ook eredivisiecoach bij Weert. Daarna ben ik weer bij Den Bosch terecht gekomen in de opleiding, en bij het eerst team van Eiffeltowers Den Bosch zoals het toen heette. Dat was ook het moment dat ik weer fulltime in het basketball rolde, en ook de successen in Den Bosch als coach proefde (landstitels Heren in 2006 en 2007 inderdaad precies tien jaar na toen ik zelf er speelde, en ook de titel met Under 20 in 2009). Toen heb ik ook nog een kleine rol gespeeld in het aansluiten van Pim de Vries, zoon van Wouter die coach was van H1 in mijn tijd bij OBC, bij de Academie van Den Bosch.
Van daaruit maakte ik de stap naar Eredivisie basketball in Bergen op Zoom, gevolgd door twee jaar Head Coach te zijn bij de Basketball Academie Limburg waar ook sportieve successen in kampioenschappen geboekt zijn (en onder andere Rens van Ravenstein voor me speelde), maar waarbij ik vooral wil aantekenen dat succes in opleiden daar niet aan op te hangen is. Het gaat, en moet ook gaan om het ontwikkelen van de spelers. Het begeleiden, inspireren, stimuleren van deze youngsters en hun te brengen/ondersteunen naar hun hoogste niveau of volgende stap.

Nu werk ik voor mijn derde jaar als ZZPer in Amsterdam. Mijn grootste opdracht is dat ik Head Coach ben van de jeugd van CBA (Canarias Basketball Academy, een basketball academie uit Spanje waar we mee samenwerken) Apollo Amsterdam. Ik stuur daar alle trainers aan via schema’s en op de vloer. Daarnaast ben ik dit jaar Coach van het Under 18 team bij deze club. Hierbij speelt een groot talent, Tristan Enaruna 15 jaar 2.00m, die onlangs heeft deelgenomen aan de Jordan Brand Classic een prestigieus basketball camp wat weer geïnitieerd is door Susanne Mulders, inderdaad de zus van mijn longtime Coach Jos Mulders (weer een ‘loop’).
Ook geef ik sportstimuleringslessen basketball voor de gemeente op scholen in Amsterdam en val ik soms in als basisschoolleerkracht. Een lekker druk leven dus met als voornaamste component basketball. Het is dus echt een passie geworden, Basketball runs through my veins, first started in Oss.
Graag was ik bij het jubilieum geweest, alleen coach ik dan een toernooi in Girona, Spanje in aanloop naar de Final Fours van U16 en U18 een week later. Dan wacht komende zomer nog een grote uitdaging wanneer ik Bondscoach mag zijn van ons Nationale Under 18 team.

Enthousiaste basketball groet, Wierd Goedee.