Hoi Gökhan, ik ken jou nog van vroeger (ik heb je zelfs nog training gegeven toen je nog in de jeugd speelde), maar voor sommige mensen binnen OBC ben je nieuw. Zou je jezelf een beetje kunnen voorstellen?

Haha dat klopt. Leuke tijden waren dat. Jij was mijn eerste trainer, samen met je broer Tim. Wel moet ik eerlijk zijn: Ik had destijds helemaal niets met basketbal. Voetbal was mijn sport. Op aandringen van mijn ouders en samen met een klasgenoot hebben onze ouders ons toen ingeschreven bij OBC. Ik was toen 12. En de eerste paar maanden waren echt afzien. De sport was leuk, maar de meeste jongens uit mijn team basketbalden al wat langer. Dus hun waren ook veel verder en beter dan mij en mijn klasgenoot. Pas na een jaar begon ik meer skills aan te leren en het spelletje steeds leuker te vinden. Met de meeste mannen tussen de 25 en 55 jaar (red. Dit is GEEN referentie naar de leeftijd van de interviewer...) die nu nog bij de club actief zijn, heb ik wel eens in het team gespeeld. Na de U-14 en U-16 mocht ik op mijn 17e in de Heren 1 van OBC spelen. Hier heb ik enkele jaren gespeeld en daarna ben ik met een paar vrienden in Veghel gaan spelen, bij Attacus. Hier hebben we drie jaar gespeeld (waaronder één kampioenschap) en op mijn 24'ste ben ik daar gestopt omdat ik het niet kon combineren met privé en werk. Ik pakte meteen daarna het voetballen weer op, maar scheurde in mijn derde jaar mijn kruisband af, in 2015. Daarna ben ik een jaar of twee gestopt met het beoefenen van een teamsport. In 2017 ben ik geopereerd (nieuwe kruisband) en was ik tegen het einde van mijn revalidatie toen er littekenweefsel werd geconstateerd, dus moest ik opnieuw geopereerd worden en weer maanden herstellen. Nu ben ik een kleine jaar hersteld en begon de dilemma weer: voetbal of basketbal. Uiteindelijk heb ik met volle overtuiging voor het basketbal gekozen: lekker dicht bij huis en bij mijn vertrouwde club OBC met alle leuke mensen die ik bij de club ken!

Naast basketballen werk ik als Accountmanager bij een uitzend- en opleidingsbureau in Nijmegen. Ik ben in 2015 getrouwd met mijn vrouw Betül en we wonen in Oss. Op 20 december 2019 zijn we voor het eerst ouders geworden van een zoon: Ediz.

Oke, er is dus een gezinslid bijgekomen! Zijn de korte nachten nog niet te merken in je eigen spel?

Het is nog erg vers, maar in de eerste paar weken merk ik inderdaad wel dat de korte nachten wel invloed hebben op je fitheid en alertheid. Dit zal hopelijk na een tijdje wel wennen en hopelijk worden de nachten dan ook ietsje langer.
Alhoewel, ik mag niet klagen als van mensen hoor dat die echt slapeloze nachten hebben, haha!

Je bent dit jaar de MU16 gaan trainen. Hoe bevalt dat?

Het bevalt tot nu toe erg goed. Ik heb in het verleden met Larry samen ook een u16 team getraind, dus ik wist wat me te wachten stond en wat ik de jongens kon bijbrengen.
Ondanks dat deze groep voor het eerst samen speelt en we een jongen hebben die voor het eerst basketbalt, is de sfeer erg goed in het team. De jongens hebben een goede klik met elkaar en helpen elkaar ook op het veld.
Ze zetten zich op de trainingen ook goed in. Dit maakt het voor mij als trainer erg prettig. De jongens willen voor de trainer en voor elkaar door het vuur gaan en dat is mooi om te zien en de sleutel naar succes.

In de eerste seizoenshelft ben je met de MU16 ook winterkampioen (zoals dat dan heet) geworden. Hoe ziet de tweede seizoenshelft er voor dit team uit?

Dit was voor mij maar ook voor de jongens een geweldige ervaring en prestatie. Naar mijn idee zijn we ook écht verdiend kampioen geworden. In de tweede seizoenshelft weten we dat we twee klassen hoger zijn ingedeeld en sterkere tegenstanders krijgen. Ik heb de jongens verteld dat we alleen mee kunnen met deze tegenstanders als we blijven trainen, voor elkaar blijven vechten en niet gaan verslappen. De eerste winst in de nieuwe competitie is inmiddels in de pocket, al stonden we wel de hele wedstrijd achter en wonnen we door een punt van Matthijs in de laatste 10 seconde met 1 punt verschil!

Je bent alleen niet meer elke woensdag als trainer op het veld te zien, leg dat eens uit!

Ik heb een nieuwe parttime baan gekregen, namelijk luiers schoonmaken en babyvoeding geven, haha! Maar zonder gekkigheid: Twee hele avonden van huis zijn, nu met onze zoon er bij, is erg lastig. Vaak ben ik op trainingsdagen van 08:00 uur tot 22:30 uur bijna aan een stuk door van huis. Mijn vrouw heeft zo nu en dan ook assistentie nodig en ik wil er ook graag zijn voor Ediz. Gelukkig nemen Katja, Koen of Jos nu de training over op woensdag. Vrijdag en op wedstrijddagen ben ik er natuurlijk wel bij!

Goed geregeld! Je speelt dit seizoen zelf ook weer in Heren 2. Was dat even wennen of kon je de draad eigenlijk meteen weer oppakken?

Na mijn blessure is dit de eerste keer sinds 5 jaar dat ik weer een teamsport doe. In het begin ben je bang om weer een erge knieblessure op te lopen: je let bijna op elke stap en beweging die je maakt om een nieuwe blessure te voorkomen. Gelukkig stap je hier beetje bij beetje langzaam overheen. Daarnaast ben ik ook de nodige kilo's aangekomen gedurende de paar jaar dat ik niets heb gedaan, maar ik ben sinds kort begonnen met het letten op mijn voeding en daarnaast ga ik ook twee keer per week fitnessen. Ik merk dat het niveau bij de Heren 2 prima is voor een 'tweede' team. We hebben erg leuke, jonge spelers die allemaal goed kunnen ballen. Basketballen verleer je niet, dus de basic fundamentals beheers ik, maar conditioneel en explosief gezien heb ik tijd nodig om op mijn oude niveau te komen. Dit seizoen zie ik daarom ook als een 'opstartseizoen'. Volgend jaar wil ik conditioneel staan op waar ik vroeger ook stond.

Vertel eens wat over Heren 2, wat voor team is dat eigenlijk?

We hebben een erg leuk, hecht team. Iedereen gaat respectvol met elkaar om en de opkomst met trainingen is over het algemeen ook prima. Op de ranglijst staan we net buiten de top 3. Ik denk dat we, als we op elkaar ingespeeld zijn, zeker mee kunnen doen om het kampioenschap. Ons team is een team met veel 20'ers. Op Tarik na ben ik volgens mij de oudste speler met mijn 32 jaar! Veel spelers uit mijn team waren toen ik 20 was nog acht of negen en twee koppen kleiner dan mij. Nu is het andersom, haha! Dat is ook de kracht van OBC denk ik. Iedereen blijft betrokken bij de club, als speler of als vrijwilliger. Dus je ziet regelmatig ook gezichten van mensen die hier vroeger hebben gespeeld, maar nu niet meer spelen of vrijwillig actief zijn. Een grote familie kun je het wel noemen!

Hartelijk dank voor je tijd en veel plezier als kersverse vader!